Widziałam

Dodano 26 grudnia 2013, w Wierszowe, przez A.J Lunaitte

widziałam człowieka tak zgarbionego
że dotykał czołem ziemi
i mnie życie zgarbiło
nie tylko plecy

nie trzeba patrzeć w niebo
na ziemi jest tyle przecież
kwiatów do podniesienia

 

dedykacja: Tym zakrzywionym ścianom i wgnieceniom na skórze człowieka.

Otagowane:  

O Pani !

Dodano 25 lipca 2007, w Wierszowe, przez A.J Lunaitte

O Pani!
Tyś ubrana w zwiewne szaty
w kolorach płomiennych czerwieni
bezdomne koty przygarniasz do łona
zgubionych wędrowców-sprowadzasz na drogę

właścicielko organów i myśli wszelakich
władczyni serc, kusicielko
namiastko nieba -na ziemi

nieopisywalna, niewymowna
nieuchwytna na płótnach, nie nakreślona piórem
choć tak wiele rąk i ust się starało

Pani – nazwijmy cię Panią

Więc twoje pełne imię, zagadką pozostanie
zmienne tak, jak ludzie na świecie zmienni
Ożywiasz przeszłych, trwałych zabijasz
Nieprzemijalna jesteś w sobie

Trwała jak nic chyba, jesteś na świecie
odkąd pierwsze padały słowa
kazdy cię chciał zapoznać

Gdy spotkasz człowieka, na swojej drodze
jeśli mu pocałujesz skronie
namiętnym swym pocałunkiem

Proszę -nie ścieraj znaku po sobie

Otagowane:  

Człowiekiem być

Dodano 31 marca 2001, w Wierszowe, przez A.J Lunaitte

Nie gryzę gdy nie muszę,
lecz jeśli chcesz podrapie.

Mam oczy otwarte co widzą,
nie każdy chce zobaczyć.

Gdy krzyczę jestem zła,
gdy smutno mi to płacze.

Nie gram kogoś kim nie jestem,
na deskach w życia teatrze.

Wole czasem nóż dostać w plecy
i igieł w dusze sto.

Niż sama kąsać słowem,
ugodzić mieczem

Nie jestem wszak aniołem,
i diabeł we mnie siedzi.

Nie jestem ideałem,
do tego tak daleko

Jestem jednak
-ciągle człowiekiem.

Otagowane: